31 stycznia 2010
Porwali się z miejsca, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na stok góry, na której ich miasto było zbudowane, aby Go strącić.
Jezus przychodzi do Nazaretu, do swojego miasta, staje w synagodze pośród swoich ziomków, odczytuje słowa księgi Izajasza, które mówią o Nim - o Jego namaszczeniu i misji. Finał liturgii jest drastyczny - wyrzucają Go z miasta.
Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli - tak było na początku w Betlejem, gdy Słowo odwieczne stało się człowiekiem. Nie było miejsce w gospodzie. Potem Herod, który chciał zabić Dzieciątko. Wreszcie Nazaret - wyrzucenie z miasta. Finałem będzie Golgota.
Dziś powtarza się to na różne sposoby.
W Europie próbuje się eliminować krzyże.
Parlament formułuje ustawy jawnie sprzeczne w Prawem Bożym.
Styl życia chrześcijan jest sprzeczny z zasadami Ewangelii.
Do dobrego stylu należy określanie się w opozycji wobec kościelnych konwencji.
Jeżeli będziesz szedł drogą Jezusa, jako Jego uczeń, doświadczysz w środowisku swoim odrzucenia.
Taka jest rzeczywistość.
Jezus powiedział - jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować.
Finałem odrzucenia Mesjasza jest krzyż.
Gdy celebrujemy ofiarę krzyżową Jezusa - celebrujemy odrzucenie Jezusa.
Jezus odrzucony przez swoich dobrowolnie oddaje swoje życie za swoich.
Eucharystia jest dziś dla nas źródłem siły, aby w tym świecie iść pod prąd i być świadkiem - nie lękać się i nie zdezerterować.
Pan jest mocą swojego ludu.
niedziela, 31 stycznia 2010
sobota, 30 stycznia 2010
Dzień po dniu
30 stycznia 2010
Przeprawmy się na drugą stronę.
Życie człowieka jest drogą i ciągiem wydarzeń, które prowadzą człowieka w jakimś nieznanym kierunku.
Wiara pozwala nam rozpoznać, że Jezus jest obecny w naszym życiu i prowadzi nas.
Tak było z apostołami, którzy szli za Jezusem - On nadawał kierunek wędrówce.
Gdy czytamy o epizodzie z burzą na jeziorze zwróciłem uwagę na słowa Jezusa - Przeprawmy się na drugą stronę. Jezus podejmuje decyzję gdy zapadł wieczór, a więc była ciemność.
Słowa Jezusa są zaproszeniem, aby wraz Nim podążać.
Druga strona jeziora symbolizuje drugą stronę życia.
Jezus zaprasza nas, abyśmy weszli w paschę, Jego Paschę.
To co rozpętało się pośród ciemności na środku jeziora jest jak zapowiedź wydarzeń Paschy Jezusa - pojmania w Ogrójcu, sądu przed Sanhedrynem pośród nocy, obelgi doznane, biczowanie, wyrok śmierci i ukrzyżowanie, okrutna męka konania i śmierć.
To wszystko dokonywało się jakby w wielkiej ciemności i burzy, która rozhulała się nad światem. Apostołowie przebywają w łodzi, ciemności dokoła, gwałtowny wicher, burza i błyskawice, woda zalewała łódź - trwoga uczniów, którzy budzą Jezusa. Milcz, ucisz się! - nastała głęboka cisza.
Każdy z nas przeprawia się na drugą stronę.
Od starego człowieka do nowego.
Od zmysłowości do duchowości.
Od zwątpienia i buntu do zawierzenia.
Od śmierci do nowego życia.
Od egoizmu do miłości.
Tu gdzie teraz jesteśmy jest ciemność, środek jeziora, wicher i fale - niemoc i lęk.
Ale Jezus jest na dnie naszej łodzi życia.
Trzeba przejść przez fale, które zalewają nasze życie.
Trzeba zatopić się w ciemności, która obezwładnia.
Może trzeba obudzić Jezusa krzykiem rozpaczy - Panie ratuj, bo ginę... aby rozpoznać małość wiary.
Całe nasze życie jest przeprawianiem się na drugą stronę.
Całe nasze życie jest przejściem - paschą.
Mamy w tym przejściu rozpoznać Jezusa, który jest naszą Paschą.
Który jest całą nadzieją naszą.
Przeprawmy się na drugą stronę.
Życie człowieka jest drogą i ciągiem wydarzeń, które prowadzą człowieka w jakimś nieznanym kierunku.
Wiara pozwala nam rozpoznać, że Jezus jest obecny w naszym życiu i prowadzi nas.
Tak było z apostołami, którzy szli za Jezusem - On nadawał kierunek wędrówce.
Gdy czytamy o epizodzie z burzą na jeziorze zwróciłem uwagę na słowa Jezusa - Przeprawmy się na drugą stronę. Jezus podejmuje decyzję gdy zapadł wieczór, a więc była ciemność.
Słowa Jezusa są zaproszeniem, aby wraz Nim podążać.
Druga strona jeziora symbolizuje drugą stronę życia.
Jezus zaprasza nas, abyśmy weszli w paschę, Jego Paschę.
To co rozpętało się pośród ciemności na środku jeziora jest jak zapowiedź wydarzeń Paschy Jezusa - pojmania w Ogrójcu, sądu przed Sanhedrynem pośród nocy, obelgi doznane, biczowanie, wyrok śmierci i ukrzyżowanie, okrutna męka konania i śmierć.
To wszystko dokonywało się jakby w wielkiej ciemności i burzy, która rozhulała się nad światem. Apostołowie przebywają w łodzi, ciemności dokoła, gwałtowny wicher, burza i błyskawice, woda zalewała łódź - trwoga uczniów, którzy budzą Jezusa. Milcz, ucisz się! - nastała głęboka cisza.
Każdy z nas przeprawia się na drugą stronę.
Od starego człowieka do nowego.
Od zmysłowości do duchowości.
Od zwątpienia i buntu do zawierzenia.
Od śmierci do nowego życia.
Od egoizmu do miłości.
Tu gdzie teraz jesteśmy jest ciemność, środek jeziora, wicher i fale - niemoc i lęk.
Ale Jezus jest na dnie naszej łodzi życia.
Trzeba przejść przez fale, które zalewają nasze życie.
Trzeba zatopić się w ciemności, która obezwładnia.
Może trzeba obudzić Jezusa krzykiem rozpaczy - Panie ratuj, bo ginę... aby rozpoznać małość wiary.
Całe nasze życie jest przeprawianiem się na drugą stronę.
Całe nasze życie jest przejściem - paschą.
Mamy w tym przejściu rozpoznać Jezusa, który jest naszą Paschą.
Który jest całą nadzieją naszą.
piątek, 29 stycznia 2010
Dzień po dniu
29 stycznia 2010
Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej,
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy
i oczyść mnie z grzechu mojego.
Uznaję bowiem nieprawość swoją
i grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.
Psalm Dawida, który dopuścił się nieprawości, cudzołożył z żoną Uriasza, a potem wysłał na śmierć Uriasza, aby zamazać swój występek.
Król upadł, popełnił grzech.
Ten psalm jest modlitwą Dawida, który uznaje swój grzech, nawraca się, kruszy serce przed Bogiem.
Dziś Kościół proponuje tę modlitwę jako przebłaganie Boga, wyrażenie żalu za grzechy.
Wszyscy zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej - pisze św. Paweł.
Modlitwa Dawida jest naszą modlitwą, jest skruchą człowieka, który uznaje swój grzech.
Nie mogę zapomnieć, że jestem grzesznikiem, że każdy grzech rani serce Boga i mnie deprawuje.
Nie mogę zapomnieć, że miłość Boga jest nieskończenie większa niż mój największy grzech.
Chcę, odmawiając modlitwę Dawida, otwierać się na dar przebaczenia miłosiernego Ojca.
Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej,
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy
i oczyść mnie z grzechu mojego.
Uznaję bowiem nieprawość swoją
i grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.
Psalm Dawida, który dopuścił się nieprawości, cudzołożył z żoną Uriasza, a potem wysłał na śmierć Uriasza, aby zamazać swój występek.
Król upadł, popełnił grzech.
Ten psalm jest modlitwą Dawida, który uznaje swój grzech, nawraca się, kruszy serce przed Bogiem.
Dziś Kościół proponuje tę modlitwę jako przebłaganie Boga, wyrażenie żalu za grzechy.
Wszyscy zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej - pisze św. Paweł.
Modlitwa Dawida jest naszą modlitwą, jest skruchą człowieka, który uznaje swój grzech.
Nie mogę zapomnieć, że jestem grzesznikiem, że każdy grzech rani serce Boga i mnie deprawuje.
Nie mogę zapomnieć, że miłość Boga jest nieskończenie większa niż mój największy grzech.
Chcę, odmawiając modlitwę Dawida, otwierać się na dar przebaczenia miłosiernego Ojca.
czwartek, 28 stycznia 2010
Dzień po dniu
28 stycznia 2010
Kimże ja jestem, Panie, Boże, i czym jest mój ród, że doprowadziłeś mnie aż dotąd?
Ale to było jeszcze za mało w Twoich oczach, Panie, Boże, bo dałeś zapowiedź tyczącą domu sługi swego na daleką przyszłość.
Modlitwa Dawida pełna wdzięczności i podziwu.
Prawdziwie najmniejszy i ostatni syn Jessego, Dawid, został pośród braci swoich namaszczony na króla przez Samuela. A potem służba na dworze Saula, zwycięstwo nad Goliatem i sukcesy bojowe. Nienawiść Saula i przyjaźń z Jonatanem, aż do ponownego namaszczenia przez pokolenia izraelskie. I całe rządy króla i pragnienie wybudowania świątyni i zapowiedź Potomka - to wszystko wzbudziło wdzięczną modlitwę.
Czy ta modlitwa, te słowa dziś dla nas nie są wezwaniem do zastanowienia nad dziejami naszego życia i obecnością Boga, który jest hojnym Dawcą?
Czy ta modlitwa nie powinna stać się naszą?
Czy rozpoznaję jak bardzo zostałem obdarowany i wyniesiony przez Pana?
Tak - chciałbym posługując się modlitwą Dawida powiedzieć z całą szczerością i prawdziwością tych słów...
Panie, kimże ja jestem i czym jest mój ród, że doprowadziłeś mnie aż dotąd?
Niech to będzie modlitwa wdzięczności i zachwytu.
BÓG JEST DOBRY,
WYBRAŁ MNIE I UCZYNIŁ SWOIM SŁUGĄ
I PRZEZ LATA MOJEGO ŻYCIA ZECHCIAŁ MNĄ SIĘ POSŁUGIWAĆ,
ABY LUDZIE MOGLI DOŚWIADCZYĆ ZBAWIENIA
I POZNAĆ JEGO MIŁOŚĆ.
Kimże ja jestem, Panie, Boże, i czym jest mój ród, że doprowadziłeś mnie aż dotąd?
Ale to było jeszcze za mało w Twoich oczach, Panie, Boże, bo dałeś zapowiedź tyczącą domu sługi swego na daleką przyszłość.
Modlitwa Dawida pełna wdzięczności i podziwu.
Prawdziwie najmniejszy i ostatni syn Jessego, Dawid, został pośród braci swoich namaszczony na króla przez Samuela. A potem służba na dworze Saula, zwycięstwo nad Goliatem i sukcesy bojowe. Nienawiść Saula i przyjaźń z Jonatanem, aż do ponownego namaszczenia przez pokolenia izraelskie. I całe rządy króla i pragnienie wybudowania świątyni i zapowiedź Potomka - to wszystko wzbudziło wdzięczną modlitwę.
Czy ta modlitwa, te słowa dziś dla nas nie są wezwaniem do zastanowienia nad dziejami naszego życia i obecnością Boga, który jest hojnym Dawcą?
Czy ta modlitwa nie powinna stać się naszą?
Czy rozpoznaję jak bardzo zostałem obdarowany i wyniesiony przez Pana?
Tak - chciałbym posługując się modlitwą Dawida powiedzieć z całą szczerością i prawdziwością tych słów...
Panie, kimże ja jestem i czym jest mój ród, że doprowadziłeś mnie aż dotąd?
Niech to będzie modlitwa wdzięczności i zachwytu.
BÓG JEST DOBRY,
WYBRAŁ MNIE I UCZYNIŁ SWOIM SŁUGĄ
I PRZEZ LATA MOJEGO ŻYCIA ZECHCIAŁ MNĄ SIĘ POSŁUGIWAĆ,
ABY LUDZIE MOGLI DOŚWIADCZYĆ ZBAWIENIA
I POZNAĆ JEGO MIŁOŚĆ.
środa, 27 stycznia 2010
Dzień po dniu
27 stycznia 2010
Są inni, którzy są zasiani między ciernie:
to są ci, którzy słuchają wprawdzie słowa lecz troski tego świata, ułuda bogactwa i inne żądze wciskają się i zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne.
Tych innych dziś jest najwięcej.
Oni wiedzą, że jest Bóg.
Formalnie przynależą do Kościoła, bo przecież zostali ochrzczeni i pewną edukację przeszli.
Ale troski doczesne, praca, problemy rodzinne, zawodowe, kariera, pieniądze i bogacenie się - wreszcie przyjemności, oby ich było jak najwięcej - stwarzają ułudę szczęścia i spełnienia.
Gdzie tu jest Bóg?
Jak słowo realizuje się w życiu człowieka?
Jakie są owoce słowa?
Jest puste życie i nawet o tym nie wiemy.
Są inni, którzy są zasiani między ciernie:
to są ci, którzy słuchają wprawdzie słowa lecz troski tego świata, ułuda bogactwa i inne żądze wciskają się i zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne.
Tych innych dziś jest najwięcej.
Oni wiedzą, że jest Bóg.
Formalnie przynależą do Kościoła, bo przecież zostali ochrzczeni i pewną edukację przeszli.
Ale troski doczesne, praca, problemy rodzinne, zawodowe, kariera, pieniądze i bogacenie się - wreszcie przyjemności, oby ich było jak najwięcej - stwarzają ułudę szczęścia i spełnienia.
Gdzie tu jest Bóg?
Jak słowo realizuje się w życiu człowieka?
Jakie są owoce słowa?
Jest puste życie i nawet o tym nie wiemy.
wtorek, 26 stycznia 2010
Dzień po dniu
26 stycznia 2010
abyś rozpalił na nowo charyzmat Boży,
który jest w tobie...
Człowiek ciągle musi odnawiać się wewnętrznie.
Niestety wypala się i gaśnie pierwszy entuzjazm, zapał w służbie Bożej.
Tak było z Tymoteuszem, tak jest ze mną i z tobą.
Poddajemy się zniechęceniu, przychodzą rozczarowania;
starzejemy się, jesteśmy zmęczeni...
Rozpal na nowo - to otwórz się na Ducha Świętego, wejdź w Jego strumień.
Niech zapłonie ogień miłości w tobie,
tej miłości, której źródłem jest Bóg.
Trzeba ciągle na nowo uwierzyć w Miłość.
Trzeba się na nią otworzyć, ją przyjąć, nią się nasycić.
Trzeba, aby ta Miłość stawała się motywem twoich czynów,
twojej działalności ewangelizacyjnej -
Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu Imieniu daj chwałę.
Charyzmat to dar Boży dla służby na rzecz innych.
Wszyscy wyposażeni w charyzmaty mamy nasycać się Duchem Świętym, który jest Duchem Miłości.
To On sprawia, że nasze czyny dobre płyną z motywu miłości, a nie własnej chwały czy korzyści.
Przyjdź Duchu Święty,
napełnij serca Twoich wiernych,
i zapal w nich ogień Twojej Miłości.
abyś rozpalił na nowo charyzmat Boży,
który jest w tobie...
Człowiek ciągle musi odnawiać się wewnętrznie.
Niestety wypala się i gaśnie pierwszy entuzjazm, zapał w służbie Bożej.
Tak było z Tymoteuszem, tak jest ze mną i z tobą.
Poddajemy się zniechęceniu, przychodzą rozczarowania;
starzejemy się, jesteśmy zmęczeni...
Rozpal na nowo - to otwórz się na Ducha Świętego, wejdź w Jego strumień.
Niech zapłonie ogień miłości w tobie,
tej miłości, której źródłem jest Bóg.
Trzeba ciągle na nowo uwierzyć w Miłość.
Trzeba się na nią otworzyć, ją przyjąć, nią się nasycić.
Trzeba, aby ta Miłość stawała się motywem twoich czynów,
twojej działalności ewangelizacyjnej -
Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu Imieniu daj chwałę.
Charyzmat to dar Boży dla służby na rzecz innych.
Wszyscy wyposażeni w charyzmaty mamy nasycać się Duchem Świętym, który jest Duchem Miłości.
To On sprawia, że nasze czyny dobre płyną z motywu miłości, a nie własnej chwały czy korzyści.
Przyjdź Duchu Święty,
napełnij serca Twoich wiernych,
i zapal w nich ogień Twojej Miłości.
Subskrybuj:
Posty (Atom)