11 maja 2008
Przyjdź Duchu Święty
napełnij serca swoich wiernych
i zapal w nich ogień swojej miłości.
Niedziela Pięćdziesiątnicy to święto narodzin Kościoła.
Oto Duch Święty zstępuje na grono apostołów zgromadzonych na modlitwie w oczekiwaniu.
Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym.
Człowiek jest stworzony do miłości.
Grzech unicestwia to - dokonało się zakrzywienie człowieka ku sobie w uścisku samouwielbienia.
Jezus przełamuję tę obręcz niewoli, a Duch Święty zstępuje i wypełnia serce człowieka Boską Miłością.
Człowiek staje się na nowo świątynią Bożej chwały.
Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam.
Oto misja zbawienia teraz realizuje się przez ludzi, którzy namaszczeni Duchem Świętym i wyposażeni w charyzmaty idą głosić Chrystusa - każdy inaczej.
Dziś wszyscy są posłani i każdy może odnaleźć swoje powołanie gdy wsłucha się w szept Ducha.
Pięćdziesiątnica to stare żydowskie święto upamiętniające zawarcie przymierza Boga z ludem na Synaju.
Dziś nasze przymierze z Bogiem jest przypieczętowanie Duchem Świętym, który pozwala nam odnaleźć się w przyjaznej, ufnej relacji z Ojcem - Abba-Tatuś.
To On modli się w nas i wyznaje - Jezus jest Panem.
To On jest odwagą świadków, aby być solą ziemi i światłem świata.
To On prowadzi nas drogą Jezusa przez krzyż do zmartwychwstania i chwały.
niedziela, 11 maja 2008
piątek, 9 maja 2008
Dzień po dniu
9 maja 2008
Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?
Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś.
Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz.
Trwa nowenna - modlitwa i oczekiwanie na zesłanie Ducha Świętego.
Apostołowie oczekiwali w wieczerniku i Kościół dziś oczekuje w różnych miejscach i wspólnotach na całym świecie.
Przyjdź Duchu Święty
zapal ogień miłości w naszych sercach.
Jezus pyta Szymona, pyta mnie o miłość.
Czy ty Mnie kochasz.
Czy ja kocham Jezusa.
Co to znaczy?
Czy jest uczucie, ekscytacja - tak jak chłopak zakochał się w dziewczynie, od pierwszego spotkania. Czy o taką miłość chodzi?
Jak kochać dziś Jezusa, gdy się Go nie widzi?
Jak kochać Jezusa, gdy się Go nie czuje?
Co to znaczy kochać Jezusa?
Człowiek musi odkryć, że jest Miłość, która jest inna, niż zakochanie, niż podniecenie emocji, niż fascynacja, oczarowanie drugim człowiekiem.
Człowiek musi rozpoznać głęboko w sercu swoim, że gdzieś głęboko pragnie takiej Miłości.
Że nie wystarczą mu miłości i zakochania najfantastyczniejsze, jakie mogą mu się przytrafić tu.
Że jest nienasycony, że szuka i chce czegoś więcej i bardziej.
To pragnienie Miłości zostało złożone w sercu człowieka w akcie stworzenia i pochodzi od Boga, który dał nam życie, stworzył nas z miłości.
Tak - Bóg stworzył nas z miłości i pragnienie Miłości złożył w sercu człowieka.
Człowiek tęskni za tą Miłością i jest nienasycony jakąkolwiek miłością, nawet gdy jest ona bardzo ekscytująca i wciągająca człowieka w tym momencie.
Tylko ta Miłość, której źródłem jest Bóg może zaspokoić pragnienie serca człowieka.
Bóg, który jest Miłością - stworzył człowieka z miłości, a gdy on odrzucił przymierze miłości jakie było na początku (grzech) Bóg nie przestał kochać człowieka.
Bóg tak umiłował świat, że Syna swego dał...
Bóg posyła swojego Syna na świat, aby przekonać człowieka o Miłości, tej Mołości, której człowiek pragnie, a którą tylko może doświadczyć przez Jezusa.
Człowiek doświadczając Jezusa, Jego dobroci odrzuca Go, skazuje na śmierć.
Ta śmierć jest aktem Miłości.
Ona ukazuje, objawia Miłość.
Myśmy poznali i uwierzyli miłości... powie ten, który stał pod krzyżem.
Dokonało się.
Bóg który jest Miłością ukazał nam Miłość w Jezusie.
Pascha Jezusa jest aktem Miłości.
Teraz człowiek szuka i niech znajdzie, niech otworzy się...
Trzeba uwierzyć w Miłość.
Wtedy życie człowieka staje się Miłością.
Czy ty Mnie kochasz - pyta Jezus.
Pyta mnie - czy uwierzyłeś w Moją Miłość.
Czy w znaku Krzyża i tym, co się dokonało na Golgocie rozpoznałeś Miłość.
Czy wierzysz, że umarłem za ciebie?
Spotkanie Szymona, który kilka dni temu właśnie w tym momencie, gdy Jezus szedł na śmierć - powiedział: nie znam tego człowieka.
Spotkanie Szymona z Jezusem i pytanie o miłość... To brzmi jak prowokacja, a może wyrzut... Szymonie, gdzie jest twoja miłość, co jest twoja miłością, gdzie jest twoje serce?
Tak, Panie, Ty wiesz, Ty wszystko wiesz - Ty wiesz, że Cię kocham.
Tak, Panie ja chcę Ciebie kochać, chcę uwierzyć w Twoja Miłość.
Sam z siebie nie potrafię kochać.
Jestem zakręcony wokół siebie.
Żyję dla siebie, myślę o sobie, sam dla siebie...
Ale gdy uwierzę, gdy się otworzę, gdy pozwolę, aby Twoja Miłość nasyciła moje pragnienie Miłości - wtedy będę mógł kochać Ciebie Twoją Miłością.
Duch Święty, który jest Miłością nasyci mnie i uzdolni do takiej Miłości.
To On, ten INNY przepasze mnie i poprowadzi dokąd dziś nie chcę iść.
Chodziłem do tej pory tam gdzie sam chciałem iść... i żyłem dla siebie.
Teraz On poprowadzi mnie Twoją Drogą, ciasną Bramą i przemieni moje puste życie w MIŁOŚĆ.
Duch Święty, którego pragnę...
Duch Święty, którego oczekuję...
Duch Święty, którego przyzywam...
Przyjdź Duchu Święty...przyjdź
Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?
Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś.
Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz.
Trwa nowenna - modlitwa i oczekiwanie na zesłanie Ducha Świętego.
Apostołowie oczekiwali w wieczerniku i Kościół dziś oczekuje w różnych miejscach i wspólnotach na całym świecie.
Przyjdź Duchu Święty
zapal ogień miłości w naszych sercach.
Jezus pyta Szymona, pyta mnie o miłość.
Czy ty Mnie kochasz.
Czy ja kocham Jezusa.
Co to znaczy?
Czy jest uczucie, ekscytacja - tak jak chłopak zakochał się w dziewczynie, od pierwszego spotkania. Czy o taką miłość chodzi?
Jak kochać dziś Jezusa, gdy się Go nie widzi?
Jak kochać Jezusa, gdy się Go nie czuje?
Co to znaczy kochać Jezusa?
Człowiek musi odkryć, że jest Miłość, która jest inna, niż zakochanie, niż podniecenie emocji, niż fascynacja, oczarowanie drugim człowiekiem.
Człowiek musi rozpoznać głęboko w sercu swoim, że gdzieś głęboko pragnie takiej Miłości.
Że nie wystarczą mu miłości i zakochania najfantastyczniejsze, jakie mogą mu się przytrafić tu.
Że jest nienasycony, że szuka i chce czegoś więcej i bardziej.
To pragnienie Miłości zostało złożone w sercu człowieka w akcie stworzenia i pochodzi od Boga, który dał nam życie, stworzył nas z miłości.
Tak - Bóg stworzył nas z miłości i pragnienie Miłości złożył w sercu człowieka.
Człowiek tęskni za tą Miłością i jest nienasycony jakąkolwiek miłością, nawet gdy jest ona bardzo ekscytująca i wciągająca człowieka w tym momencie.
Tylko ta Miłość, której źródłem jest Bóg może zaspokoić pragnienie serca człowieka.
Bóg, który jest Miłością - stworzył człowieka z miłości, a gdy on odrzucił przymierze miłości jakie było na początku (grzech) Bóg nie przestał kochać człowieka.
Bóg tak umiłował świat, że Syna swego dał...
Bóg posyła swojego Syna na świat, aby przekonać człowieka o Miłości, tej Mołości, której człowiek pragnie, a którą tylko może doświadczyć przez Jezusa.
Człowiek doświadczając Jezusa, Jego dobroci odrzuca Go, skazuje na śmierć.
Ta śmierć jest aktem Miłości.
Ona ukazuje, objawia Miłość.
Myśmy poznali i uwierzyli miłości... powie ten, który stał pod krzyżem.
Dokonało się.
Bóg który jest Miłością ukazał nam Miłość w Jezusie.
Pascha Jezusa jest aktem Miłości.
Teraz człowiek szuka i niech znajdzie, niech otworzy się...
Trzeba uwierzyć w Miłość.
Wtedy życie człowieka staje się Miłością.
Czy ty Mnie kochasz - pyta Jezus.
Pyta mnie - czy uwierzyłeś w Moją Miłość.
Czy w znaku Krzyża i tym, co się dokonało na Golgocie rozpoznałeś Miłość.
Czy wierzysz, że umarłem za ciebie?
Spotkanie Szymona, który kilka dni temu właśnie w tym momencie, gdy Jezus szedł na śmierć - powiedział: nie znam tego człowieka.
Spotkanie Szymona z Jezusem i pytanie o miłość... To brzmi jak prowokacja, a może wyrzut... Szymonie, gdzie jest twoja miłość, co jest twoja miłością, gdzie jest twoje serce?
Tak, Panie, Ty wiesz, Ty wszystko wiesz - Ty wiesz, że Cię kocham.
Tak, Panie ja chcę Ciebie kochać, chcę uwierzyć w Twoja Miłość.
Sam z siebie nie potrafię kochać.
Jestem zakręcony wokół siebie.
Żyję dla siebie, myślę o sobie, sam dla siebie...
Ale gdy uwierzę, gdy się otworzę, gdy pozwolę, aby Twoja Miłość nasyciła moje pragnienie Miłości - wtedy będę mógł kochać Ciebie Twoją Miłością.
Duch Święty, który jest Miłością nasyci mnie i uzdolni do takiej Miłości.
To On, ten INNY przepasze mnie i poprowadzi dokąd dziś nie chcę iść.
Chodziłem do tej pory tam gdzie sam chciałem iść... i żyłem dla siebie.
Teraz On poprowadzi mnie Twoją Drogą, ciasną Bramą i przemieni moje puste życie w MIŁOŚĆ.
Duch Święty, którego pragnę...
Duch Święty, którego oczekuję...
Duch Święty, którego przyzywam...
Przyjdź Duchu Święty...przyjdź
niedziela, 4 maja 2008
Dzień po dniu
4 maja 2008
A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.
Jezus odchodzi do Ojca.
Taki jest plan.
Posłany na świat Syn Boży, rodzi się jako człowiek.
Dokonuje dzieła zbawienia przez śmierć i zmartwychwstanie.
Teraz odchodzi tam skąd przyszedł.
Ale odchodzi jako Bóg-Człowiek.
Tak więc natura ludzka Jezusa Mesjasza jest w niebie.
Tu dokonuje się wywyższenie ludzkiej natury.
Dlatego cały Kościół raduje się pełen wdzięczności.
Nadzieja nasza ukazuje nam perspektywę nieba, jako ostateczny cel naszego wędrowania.
Zrodzeni do żywej nadziei.
Być świadkiem Jezusa to być świadkiem nadziei.
Ludzie żyją w bez-nadziei.
To znaczy ich nadzieją są wartości doczesne i człowiek.
To jest zapętlenie wokół siebie - uwikłanie we własny egoizm.
Nic innego nie pozostało jak pieniądze, przyjemności i rozpacz.
Bez-nadzieja zabija ducha w nas.
Będziecie moimi świadkami aż po krańce ziemi.
Jesteśmy zrodzeni do żywej nadziei.
Mamy światłe oczy serca.
Wiemy czym jest nadzieja naszego powołania.
Jesteśmy posłani - bądźcie solą dla ziemi, bądźcie światłem dla świata.
Przyzywamy Ducha Świętego,
aby zstąpił na nas i zapalił ogień miłości w naszych sercach.
Przyzywam Ciebie tchnienie mego życia
ożywczy strumieniu wody
przyjdź i napełnij mdłe ciało
mocą która pochodzi z wysoka
O przyjdź światłości prawdy
która przenikasz tajemnice kosmosu
i nic ci nie jest tajne
O przybądź pokoju ludzkich serc
złagodź udręki narodów
radością i nadzieją bądź
Przyzywam Ciebie Boży Duchu
który kształt ziemi formujesz
i w Twoje ręce składam
spękaną ziemię
i wołam
przyjdź
Duchu Święty Boże zmiłuj się nad nami
A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.
Jezus odchodzi do Ojca.
Taki jest plan.
Posłany na świat Syn Boży, rodzi się jako człowiek.
Dokonuje dzieła zbawienia przez śmierć i zmartwychwstanie.
Teraz odchodzi tam skąd przyszedł.
Ale odchodzi jako Bóg-Człowiek.
Tak więc natura ludzka Jezusa Mesjasza jest w niebie.
Tu dokonuje się wywyższenie ludzkiej natury.
Dlatego cały Kościół raduje się pełen wdzięczności.
Nadzieja nasza ukazuje nam perspektywę nieba, jako ostateczny cel naszego wędrowania.
Zrodzeni do żywej nadziei.
Być świadkiem Jezusa to być świadkiem nadziei.
Ludzie żyją w bez-nadziei.
To znaczy ich nadzieją są wartości doczesne i człowiek.
To jest zapętlenie wokół siebie - uwikłanie we własny egoizm.
Nic innego nie pozostało jak pieniądze, przyjemności i rozpacz.
Bez-nadzieja zabija ducha w nas.
Będziecie moimi świadkami aż po krańce ziemi.
Jesteśmy zrodzeni do żywej nadziei.
Mamy światłe oczy serca.
Wiemy czym jest nadzieja naszego powołania.
Jesteśmy posłani - bądźcie solą dla ziemi, bądźcie światłem dla świata.
Przyzywamy Ducha Świętego,
aby zstąpił na nas i zapalił ogień miłości w naszych sercach.
Przyzywam Ciebie tchnienie mego życia
ożywczy strumieniu wody
przyjdź i napełnij mdłe ciało
mocą która pochodzi z wysoka
O przyjdź światłości prawdy
która przenikasz tajemnice kosmosu
i nic ci nie jest tajne
O przybądź pokoju ludzkich serc
złagodź udręki narodów
radością i nadzieją bądź
Przyzywam Ciebie Boży Duchu
który kształt ziemi formujesz
i w Twoje ręce składam
spękaną ziemię
i wołam
przyjdź
Duchu Święty Boże zmiłuj się nad nami
piątek, 2 maja 2008
2 maja 2008
Smutek wasz zmieni się w radość.
Jezus odchodzi.
Już oczy apostołów i przyjaciół Jezusa oglądać Go nie będą.
Są wśród nich: Maria Magdalena i inne niewiasty, są apostołowie i uczniowie Pańscy.
Smutek napełni ich serca.
Jezus odchodzi, ale niebawem przyjdzie i rozradują się ich serca.
Smutek zmieni się w radość.
My też jesteśmy często smutni.
Smucimy się, bo nie udały się nasze plany - myśleliśmy, że inaczej będzie, pogoda pokrzyżowała wszystko.
Smucimy się z powodu własnych upadków, grzechów - już wydawało się nam, że poradziliśmy sobie z tym problemem.
Smucimy się z powodu grzechów innych ludzi, szczególnie gdy ich kochamy - ich grzechy nas dotykają nieraz bardzo dotkliwie, ranią nas.
Smucimy się, bo doświadczamy chorób, nieszczęść, porażek, odrzucenia i pogardy.
I my jesteśmy smutni i tylu smutnych ludzi wokół nas.
Smutny jest świat - nie tylko wtedy gdy są chmury, nie widać promieni słońca, pada deszcz, wieje wiatr i jest ciemno i ponuro.
Smutek, smutek, wszędzie smutek.
Pan Jezus daje nam obietnicę - smutek wasz zmieni się w radość.
Pana jest wierny - spełniają się Jego obietnice.
Wierzę, że mój smutek zmieni się w radość,
że rozpromieni się moje serce,
że radość będzie pełna.
I radości tej nikt mi nie odbierze.
Dziś rozpoczyna się nowenna przed Zesłaniem Ducha Świętego.
Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze - Ducha Prawdy. J 14,16
Celem życia każdego chrześcijanina jest ustawiczne zdobywanie Ducha Świętego.
św.Serafin z Sarowa
Przyjdź Duchu Święty
Napełnij serca twoich wiernych
I zapal w nich ogień Twojej miłości.
Boże, Ty otworzyłeś nam bramy życia wiecznego wywyższając Chrystusa i zsyłając nam Ducha Świętego, spraw, aby tak wielkie dary umocniły nasze oddanie się Tobie i pomnożyły naszą wiarę. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen
Smutek wasz zmieni się w radość.
Jezus odchodzi.
Już oczy apostołów i przyjaciół Jezusa oglądać Go nie będą.
Są wśród nich: Maria Magdalena i inne niewiasty, są apostołowie i uczniowie Pańscy.
Smutek napełni ich serca.
Jezus odchodzi, ale niebawem przyjdzie i rozradują się ich serca.
Smutek zmieni się w radość.
My też jesteśmy często smutni.
Smucimy się, bo nie udały się nasze plany - myśleliśmy, że inaczej będzie, pogoda pokrzyżowała wszystko.
Smucimy się z powodu własnych upadków, grzechów - już wydawało się nam, że poradziliśmy sobie z tym problemem.
Smucimy się z powodu grzechów innych ludzi, szczególnie gdy ich kochamy - ich grzechy nas dotykają nieraz bardzo dotkliwie, ranią nas.
Smucimy się, bo doświadczamy chorób, nieszczęść, porażek, odrzucenia i pogardy.
I my jesteśmy smutni i tylu smutnych ludzi wokół nas.
Smutny jest świat - nie tylko wtedy gdy są chmury, nie widać promieni słońca, pada deszcz, wieje wiatr i jest ciemno i ponuro.
Smutek, smutek, wszędzie smutek.
Pan Jezus daje nam obietnicę - smutek wasz zmieni się w radość.
Pana jest wierny - spełniają się Jego obietnice.
Wierzę, że mój smutek zmieni się w radość,
że rozpromieni się moje serce,
że radość będzie pełna.
I radości tej nikt mi nie odbierze.
Dziś rozpoczyna się nowenna przed Zesłaniem Ducha Świętego.
Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze - Ducha Prawdy. J 14,16
Celem życia każdego chrześcijanina jest ustawiczne zdobywanie Ducha Świętego.
św.Serafin z Sarowa
Przyjdź Duchu Święty
Napełnij serca twoich wiernych
I zapal w nich ogień Twojej miłości.
Boże, Ty otworzyłeś nam bramy życia wiecznego wywyższając Chrystusa i zsyłając nam Ducha Świętego, spraw, aby tak wielkie dary umocniły nasze oddanie się Tobie i pomnożyły naszą wiarę. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen
wtorek, 29 kwietnia 2008
Dzień po dniu
29 kwietnia 2008
Św. Katarzyna ze Sieny 1347 - 1380
Urodziła się w kupieckiej rodzinie w Sienie jako dwudzieste piąte dziecko. Jej bliźniacza siostra Joanna zaraz po urodzeniu zmarła.
Jej przybrany brat Tomasz Fonte po wstąpieniu do dominikanów był pierwszym spowiednikiem Katarzyny - starszy od niej o 10 lat.
Ta niezwykła dziewczyna doznaje pierwszych wizji mistycznych w wieku siedmiu lat; a poświęca się Bogu w wieku ośmiu lat.
W wieku 16 lat zgłasza się do sióstr dominikanek pod nazwą "Zakon Pokutniczy", przyjmuje habit III Zakonu św. Dominika - oddaje się modlitwie, umartwieniom i posłudze trędowatym w szpitalu z wielką radością, czcią i miłością , jakby czyniła to samemu Jezusowi.
W roku 1367 gdy spędza czas na nocnej modlitwie Chrystus dokonuje z nią mistycznych zaślubin zostawiając jej jako trwały znak obrączkę.
Od tego momentu Katarzyna staje się posłanką Chrystusa. Będzie przemawiać i pisać listy w Jego imieniu do najznakomitszych osób ówczesnej Europy - i duchownych i świeckich.
Gromadzi przy sobie spore grono uczniów - elitę Sieny - dla których jest duchową mistrzynią i przewodnikiem.
W roku 1375 Katarzyna zostaje naznaczona stygmatami. Jednak otrzymuje od Pana tę łaskę, że bolesne miejsca pozostaja niewidoczne.
Jej życie przypadło na bardzo smutny i trudny czas Kościoła - tzw. niewola awiniońska. Od 1309 roku papieże nie mieszkali w Rzymie i byli uzależnieni od królów francuskich.
Katarzyna cierpi i wysyła listy do papieży awiniońskich, wreszcie udaje sie do Awinionu, aby skłonić Grzegorza XI do powrotu do Rzymu. Gdy wreszcie papież wraca do Rzymu w roku 1377 jej przymisuje się wielki wpływ na to wydarzenie.
Na życzenie papieża Urbana VI w roku 1578 Katarzyna przenosi się do Rzymu z grupą oddanych sobie uczniów, by skutecznie pracować dla dobra Kościoła. Wyczerpana z sił umiera 29 kwietnia 1380 roku.
Była niezwykłą kobietą. Zanurzona w mistycznych ekstazach twardo stąpała po ziemi widząc bolesna rzeczywistość Kościoła i podejmując działania skuteczne i owocne.
Musiałem dziś to napisać w ten wtorkowy wieczór, gdy obchodzimy święto Katarzyny ze Sieny.
Potrzeba dziś takich kobiet, które w podobny sposób będą realizowały swoje powołanie w świecie bez arogancji i manifestacji feministycznych haseł.
Św. Katarzyna ze Sieny 1347 - 1380
Urodziła się w kupieckiej rodzinie w Sienie jako dwudzieste piąte dziecko. Jej bliźniacza siostra Joanna zaraz po urodzeniu zmarła.
Jej przybrany brat Tomasz Fonte po wstąpieniu do dominikanów był pierwszym spowiednikiem Katarzyny - starszy od niej o 10 lat.
Ta niezwykła dziewczyna doznaje pierwszych wizji mistycznych w wieku siedmiu lat; a poświęca się Bogu w wieku ośmiu lat.
W wieku 16 lat zgłasza się do sióstr dominikanek pod nazwą "Zakon Pokutniczy", przyjmuje habit III Zakonu św. Dominika - oddaje się modlitwie, umartwieniom i posłudze trędowatym w szpitalu z wielką radością, czcią i miłością , jakby czyniła to samemu Jezusowi.
W roku 1367 gdy spędza czas na nocnej modlitwie Chrystus dokonuje z nią mistycznych zaślubin zostawiając jej jako trwały znak obrączkę.
Od tego momentu Katarzyna staje się posłanką Chrystusa. Będzie przemawiać i pisać listy w Jego imieniu do najznakomitszych osób ówczesnej Europy - i duchownych i świeckich.
Gromadzi przy sobie spore grono uczniów - elitę Sieny - dla których jest duchową mistrzynią i przewodnikiem.
W roku 1375 Katarzyna zostaje naznaczona stygmatami. Jednak otrzymuje od Pana tę łaskę, że bolesne miejsca pozostaja niewidoczne.
Jej życie przypadło na bardzo smutny i trudny czas Kościoła - tzw. niewola awiniońska. Od 1309 roku papieże nie mieszkali w Rzymie i byli uzależnieni od królów francuskich.
Katarzyna cierpi i wysyła listy do papieży awiniońskich, wreszcie udaje sie do Awinionu, aby skłonić Grzegorza XI do powrotu do Rzymu. Gdy wreszcie papież wraca do Rzymu w roku 1377 jej przymisuje się wielki wpływ na to wydarzenie.
Na życzenie papieża Urbana VI w roku 1578 Katarzyna przenosi się do Rzymu z grupą oddanych sobie uczniów, by skutecznie pracować dla dobra Kościoła. Wyczerpana z sił umiera 29 kwietnia 1380 roku.
Była niezwykłą kobietą. Zanurzona w mistycznych ekstazach twardo stąpała po ziemi widząc bolesna rzeczywistość Kościoła i podejmując działania skuteczne i owocne.
Musiałem dziś to napisać w ten wtorkowy wieczór, gdy obchodzimy święto Katarzyny ze Sieny.
Potrzeba dziś takich kobiet, które w podobny sposób będą realizowały swoje powołanie w świecie bez arogancji i manifestacji feministycznych haseł.
niedziela, 27 kwietnia 2008
Dzień po dniu
27 kwietnia 2008
Kiedy swej drogi już nie widzę
Wciąż nową mam pod sobą przepaść
Gdy ciemność staje się mym światłem
Naucz mnie woli Ojca szukać
W Ogrójcu moim czuwaj ze mną
Strach i samotność zwalczyć pomóż
Podpowiedz, jak wbrew swoim lękom
Do Nieba trafić jak do domu
Krzyż Swój mi dałeś za drogowskaz
Serca przed włócznią nie schowałeś
Przebite gwoźdźmi Twoje stopy
Drogę przede mną wydeptały
Choć wciąż się gubię w niewiadomych
Gdy sama nie rozumiem siebie
Drogę obieram i świadomie
Po ranach mych idę do Ciebie
Wiersz ten "zrodził się" niedawno, cztery dni temu - Dagmara przesłała mi go, więc tu go umieszczam. Bardzo mi się podoba. Wyraża stan ducha człowieka, który przez ciemności idzie za Jezusem całkowicie Mu ufając.
Kiedyś Matka Angelika powiedziała:" Wiara to życie w ciemności, to kroczenie śladami Kogoś, kogo nie można zobaczyć, i kochanie Kogoś, kogo nie można dotknąć. Dla jednych to absurd, dla innych cud."
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Pana Chrystusa miejcie w sercach za Świętego...
...W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was.
Serce człowieka jest świątynią Boga.
Gdy aktem wiary uznajemy Jezusa za naszego Pana i Zbawcę, i zapraszamy, aby wszedł do naszego życia; serce nasze wypełnia się obecnością Jezusa i rzeczywiście staje się domem Boga.
Doświadczenie pustki wewnętrznej jest prowokacją i przywoływaniem kogoś, jest dyskomfortem, bo głębia naszego istnienia, "serce" jest stworzone i przeznaczone, aby w nim zamieszkał Bóg.
Mieć Jezusa za Świętego, to "uznawać" Go jako Boga i pozwolić Mu zająć miejsce na "tronie" naszego życia.
Człowiek wówczas odnajduje się przez Jezusa w relacji do Ojca, który jest jedno z Jezusem.
I chociaż idziemy przez doczesność, przez ten świat śladami Jezusa, który prowadzi nas do Domu Ojca, to jednocześnie doświadczamy jedności z Ojcem, który w nas przebywa przez to, że Jezus jest naszym Panem i Zbawcą.
A w tym wszystkim jest Duch Święty, który sprawia, że możemy wyznawać, że "Jezus jest Panem" i wołać: Abba - Ojcze.
Jezus odchodząc do Ojca nie zastawia nas sierotami, zapowiada Ducha Prawdy, Pocieszyciela, który już jest z nami i bedzie wspierał nas, bo słabi jesteśmy.
Duch Świety jest obecny w Kościele - jest duszą Kościoła, jednoczy nas i prowadzi - obdarza nas darami i charyzmatami, które służą dla wspólnego dobra.
Za dwa tygodnie będzie Pięćdziesiętnica czyli Zesłanie Ducha Świętego.
Dziś już rozpoczynamy przygotowanie, Jezus zapowiada i objawia Ducha Świętego - Parakleta, Ducha Prawdy i chociaż nowenna rozpocznie sie 2 maja, to jednak już dziś możesz modlić się i przyzywać...
Przyjdź Duchu Święty
napełnij serca Twoich wiernych
i zapal w nich ogień Twojej miłości.
Kiedy swej drogi już nie widzę
Wciąż nową mam pod sobą przepaść
Gdy ciemność staje się mym światłem
Naucz mnie woli Ojca szukać
W Ogrójcu moim czuwaj ze mną
Strach i samotność zwalczyć pomóż
Podpowiedz, jak wbrew swoim lękom
Do Nieba trafić jak do domu
Krzyż Swój mi dałeś za drogowskaz
Serca przed włócznią nie schowałeś
Przebite gwoźdźmi Twoje stopy
Drogę przede mną wydeptały
Choć wciąż się gubię w niewiadomych
Gdy sama nie rozumiem siebie
Drogę obieram i świadomie
Po ranach mych idę do Ciebie
Wiersz ten "zrodził się" niedawno, cztery dni temu - Dagmara przesłała mi go, więc tu go umieszczam. Bardzo mi się podoba. Wyraża stan ducha człowieka, który przez ciemności idzie za Jezusem całkowicie Mu ufając.
Kiedyś Matka Angelika powiedziała:" Wiara to życie w ciemności, to kroczenie śladami Kogoś, kogo nie można zobaczyć, i kochanie Kogoś, kogo nie można dotknąć. Dla jednych to absurd, dla innych cud."
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Pana Chrystusa miejcie w sercach za Świętego...
...W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was.
Serce człowieka jest świątynią Boga.
Gdy aktem wiary uznajemy Jezusa za naszego Pana i Zbawcę, i zapraszamy, aby wszedł do naszego życia; serce nasze wypełnia się obecnością Jezusa i rzeczywiście staje się domem Boga.
Doświadczenie pustki wewnętrznej jest prowokacją i przywoływaniem kogoś, jest dyskomfortem, bo głębia naszego istnienia, "serce" jest stworzone i przeznaczone, aby w nim zamieszkał Bóg.
Mieć Jezusa za Świętego, to "uznawać" Go jako Boga i pozwolić Mu zająć miejsce na "tronie" naszego życia.
Człowiek wówczas odnajduje się przez Jezusa w relacji do Ojca, który jest jedno z Jezusem.
I chociaż idziemy przez doczesność, przez ten świat śladami Jezusa, który prowadzi nas do Domu Ojca, to jednocześnie doświadczamy jedności z Ojcem, który w nas przebywa przez to, że Jezus jest naszym Panem i Zbawcą.
A w tym wszystkim jest Duch Święty, który sprawia, że możemy wyznawać, że "Jezus jest Panem" i wołać: Abba - Ojcze.
Jezus odchodząc do Ojca nie zastawia nas sierotami, zapowiada Ducha Prawdy, Pocieszyciela, który już jest z nami i bedzie wspierał nas, bo słabi jesteśmy.
Duch Świety jest obecny w Kościele - jest duszą Kościoła, jednoczy nas i prowadzi - obdarza nas darami i charyzmatami, które służą dla wspólnego dobra.
Za dwa tygodnie będzie Pięćdziesiętnica czyli Zesłanie Ducha Świętego.
Dziś już rozpoczynamy przygotowanie, Jezus zapowiada i objawia Ducha Świętego - Parakleta, Ducha Prawdy i chociaż nowenna rozpocznie sie 2 maja, to jednak już dziś możesz modlić się i przyzywać...
Przyjdź Duchu Święty
napełnij serca Twoich wiernych
i zapal w nich ogień Twojej miłości.
sobota, 26 kwietnia 2008
Dzień po dniu
26 kwietnia 2008
Warunki prawdziwej pokory według Matki Teresy z Kalkuty
- Możliwie jak najmniej mówić o sobie.
- Zajmować się własnymi sprawami, nie obarczać nimi innych.
- Unikać ciekawości.
- Nie chcieć urządzać innym życia.
- Z humorem akceptować przeciwności.
- Przechodzić do porządku nad błędami innych.
- Przyjmować przyganę nawet wtedy, gdy się na nią nie zasłużyło.
- Ustępować życzeniom innych.
- Przyjmować zniewagi i obelgi.
- Godzić się z byciem lekceważonym, zapomnianym i pogardzanym.
- Być miłym i łagodnym, nawet gdy jest się prowokowanym.
- Nie starać się być podziwianym i kochanym.
- Nigdy nie zasłaniać się swoją godnością.
- Ustępować w dyskusjach, nawet jeśli ma się rację.
- Wybierać zawsze to, co najtrudniejsze.
Warunki prawdziwej pokory według Matki Teresy z Kalkuty
- Możliwie jak najmniej mówić o sobie.
- Zajmować się własnymi sprawami, nie obarczać nimi innych.
- Unikać ciekawości.
- Nie chcieć urządzać innym życia.
- Z humorem akceptować przeciwności.
- Przechodzić do porządku nad błędami innych.
- Przyjmować przyganę nawet wtedy, gdy się na nią nie zasłużyło.
- Ustępować życzeniom innych.
- Przyjmować zniewagi i obelgi.
- Godzić się z byciem lekceważonym, zapomnianym i pogardzanym.
- Być miłym i łagodnym, nawet gdy jest się prowokowanym.
- Nie starać się być podziwianym i kochanym.
- Nigdy nie zasłaniać się swoją godnością.
- Ustępować w dyskusjach, nawet jeśli ma się rację.
- Wybierać zawsze to, co najtrudniejsze.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
